رای نامگذاری روزهای خاص در تقویم کشورها، از عبارات مختلف و غیرهمسانی استفاده میشود. گاهی این تفاوت عبارات در ظاهر کلمه صورت میگیرد و استعمال کلمات مختلف برای نامگذاری، تفاوتی در برداشتِ ما از مناسبت نامگذاری آن روز خاص ایجاد نمیکند. مثلاً از دو واژه متفاوت برای نامگذاری اول ماه مه، روز جهانی کارگر، در کشورهای انگلیسی زبان استفاده شده است: May day و Labor Day.
اما همین روز بخصوص در کشورهای آلمانی زبان، گاهاً با دو واژهای یاد میشوند که الزاماً از لحاظ معنایی دلالت بر مناسبتی یکسان ندارند. مسلماً Tag der Arbeit (روز کار) با Arbeitertag (روز کارگر) تفاوت عمدهای دارند ولی منظور گوینده از بیان هر دوی این عبارات همان اشاره به اول ماه مه است.
×××××
قرار است در ایران سوم اردیبهشت ماه به عنوان روز ملی “معمار” وارد تقویم رسمی کشور شود.
در کشور اتریش، روزهای ۹ و ۱۰ ژوئن سال جاری – بصورت غیر رسمی و خارج از مناسبتهای تقویمی - به عنوان روزهای “معماری” نامگذاری شده است. تفاوتی که در بالا شرح آن رفت، اینجا نیز وجود دارد: روز “معمار” و روز “معماری”.
“کشف معماری” شعاریست که در روزهای معماری اتریش، دنبال میشود و در این ۲ روز درب تمامی بناهای برگزیده، دفاتر و آتلیههای معماری طبق برنامه زمانبندی خاص و با هدایت تورهای رایگان، برای بازدید عموم گشوده میشود. این برنامه در روزهای غیرکاری آخرهفته برگزار میشود تا میزان مشارکت چه از جانب معماران و دانشجویان و چه از جانب علاقمندان افزوده گردد. شاید جشنواره معماری واژه گویاتری برای بیان این دو روز باشد چرا که در این روزها معماری همانند یک جشنواره فیلم به معرض نمایش عمومی گذاشته میشود.
×××××
- بالاخره روز معمار یا معماری؟
+ به نظرم روز معماری. چون قرار نیست در این روز فقط از عدهای قدرانی بشه. مهم اینه که در این روز فاصله بین هنر معماری و دوستداران هنر را کم کنیم و معماری را برای علاقمندانش نمایش بدیم. راستی، فکر کردی چرا شناخت خیلی از هنردوستان یا حتی همین معماران از معماری، تنها به نام بردن از اسم چندتا معمار خلاصه میشه؟ مثلاً خیلیها به اسم، پیتر آیزنمن رو میشناسن، اما در مورد کارش و معماریش کمترین اطلاعی ندارن؟
- اه حرف جالبی زدی، خود من هم مثل اینکه اینجوریام. باهات موافقم، همون روز معماری باشه، بهتره.
فرانک گری برای کنترل صندوق پستی از خانه دکانستراکتیویستی مشهورش در سانتامونیکا خارج میشود.
در میان نامهها، نامهای از کمیته فرهنگی سپرینگفیلد توجه او را به خود جلب میکند. با توجه به طرح
جرقه لازم برای شروع کار در ذهن گری زده میشود. او از فرم کاغذ مچالهشده بر روی زمین، ایده اولیه طراحی پروژه را مییابد. “Frank Gehry, you’ve done it again!”
گری ماکتی از طرح خود را در شورای شهر سپرینگفیلد ارائه میکند.
طرح جسورانه ارائه شده مورد توجه حاضران جلسه قرار میگیرد و همه برای احداث این پروژه به آن رأی مثبت میدهند.
عملیات ساختمانسازی شروع میشود و برخلاف انتظار چنین به نظر میآید که اسکلت ساختمان، از الگوی ساختمانی مرسوم با خطوط عمود بر هم پیروی میکند.
با ضربات محکم ۲ جرثقیل، اسکلت از فرم قبلی خود خارج و به طرح مورد نظر گری نزدیک میشود.
و در نهایت فرم مورد نظر گری حاصل میشود.
و آقای معمار آن را تأیید میکند.
بعد از تکمیل ساخت، به دلیل خطوط نرم و منحنیهای به کار رفته در طراحی، گری با جارو بچههایی را که در حال اسکیتسواری بر روی سطوح این ساختمان هستند را از محل دور میکند.
روز افتتاحییه سالن کنسرت، با اجرای سمفونی پنجم بتهوون فرا میرسد.
طراحی داخلی سالن، یادآور 
شورای شهر، سالن موسیقی را به شخصی به نام آقای Burn میفروشد و او هم پس از انجام تغییرات لازم، آن را به زندان محلی تبدیل میکند.
و در نهایت تکمیل ساختمان زندان.
