اینکه مبدأ پیدایش معماری دقیقاً چه زمانی بوده، مشخص نیست ولی یکی از دلایل عمدهی شکلگیری معماری به نخستین کارکرد آن یعنی نحوهی برخورد انسانها در مقابله با هوای سرد و طوفانی مربوط میشود. فیلارته معمار عصر رنسانس، با طرحی که در سال ۱۴۶۲ به تصویر کشیده، یافتن سرپناه به هنگام بارش باران را خاستگاه اصلی معماری میداند.
طبیعی است که با چنین استدلالی، معماری در سرزمینهایی که دارای سرپناههای طبیعی مثل غارها و صخرههای برآمده یا شرایط آب و هوایی پایدار بودهاند، کمتر امکان بروز پیدا میکرده است. در چنین سرزمینهایی اجداد اولیهی انسان بدون بهرهگیری از معماری مصنوع دست بشر، به زندگی میپرداختند. بنابراین «بینیازی» میتواند یکی از دلایل تاریخی عدم رونق یا بیجلوهگی معماری بومی امروز کشورهایی باشد که طبیعت، ساز مخالفی در مسیر زندگی انسانی آنها ننواخته است.
