Saturday, December 23, 2006

Fifteen Minutes of Fame

کمی بیش از یک سال است که نوشتن در اینجا را شروع کرده‌ام. وقتی به نتیجه‌ی این یک سال نگاه می‌کنم چیز زیادی پیدا نمی‌کنم، فقط یاد نقل قولی از اندی وارهول می‌افتم که طبق آن، در دهه‌ی شصت میلادی از حق عموم برای کسب "15 دقیقه شهرت جهانی" در آینده سخن گفته بود. حالا در آستانه سال 2007 میلادی، با رواج وبلاگ‌نویسی و به وجود آمدن شخصیت مجازی افراد در فضای اینترنت با گستره‌ی جهانی، پیش‌بینی وارهول به واقعیت نزدیک‌تر شده است. می‌ماند مانع نسبتاً مرتفعی بر سر راه به نام زبان که باید به فکر پریدن از روی آن باشیم – یا حداقل باشم.

Saturday, December 02, 2006

Hot & Cool Architecture

از منظر تقسیم‌بندی‌های رسانه‌ای مک‌لوهان، معماری نیز قابل تفکیک به دوگونه سرد و گرم است. برای رسانه‌ی معماری مخاطبانی در نظر می‌گیریم و با بررسی رابطه موجود میان این مخاطبان و شخص معمار به عنوان صاحب رسانه‌ی معماری، به گرمی و سردی این رسانه پی خواهیم برد.

نمونه‌ی بارز «معماری سرد» به عنوان مثال در کارهای رِم کول‌هاوس قابل پیگیری است. جایی که معماری بیشتر به شکل (Shape) نزدیک می‌شود و در مقابل پیتر آیزنمن با ارائه کارهایی بر مبنای فرم (Form) «معماری گرم» را به ما معرفی می‌کند.

بنابراین شکل‌گرایی و فرم‌گرایی به‌ترتیب یکی از ویژگی‌های معماری سرد و گرم هستند. معمار شکل‌گرا با طرح خود و ارائه داده‌های کمتر در اثرش، امکان مشارکت و تبادل نظر با مخاطب یا مصرف‌کننده معماری خود را مهیا می‌کند. در مقابل معمار فرم‌گرا با ارائه اثری فرمال و تمام‌ و کمال‌گویی جزئیات شکلی، راه را بر گفتگوی دو جانبه میان طراح و مخاطب اثر مسدود و رابطه‌ای یکجانبه از سوی خود به سمت مخاطب برقرار می‌کند.

به دو تصویر زیر نگاه کنیم. ما به عنوان مخاطب، در مورد کدام یک از این دو اثر بیشتر می‌توانیم با شخص معمار به گفتگوی دوجانبه بنشینیم؟

برج تلویزیوین مرکزی چین (CCTV) در پکن، اثر رم کول‌هاوس


برج معروف به خانه ماکس راین‌هارت (کارگردان تئاتر اتریشی) در برلین، اثر پیتر آیزنمن