عید همگی مبارک! امیدوارم سال جدید اتفاقهای بهتر و بزرگتری را در زندگی، برایمان به ارمغان بیاورد.
۸ نظر »
بهاریه
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸۶
Tehran
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸۵طهران را هرگز ندیدهام. در مقایسه با تهران شنیدهام و میدانم که:
طهران آسمانش آبی بود. تهران آسماناش خاکستری است.
طهران پنج محله داشت. تهران بیشمار محله دارد.
طهران با خندق پیرامونیاش از اراضی اطراف جدا میشد ولی تهران با افقهای ناپیدایش به شهرهای اطراف پیوند خورده است.
طهران سیزده دروازه داشت. تهران به دروازه اعتقادی ندارد و بهجایش ساختمانهای گل و بلبل دیگری دارد.
طهران طول و عرض داشت. به هشتضلعی ناقصالاضلاعی میمانست. تهران در مقابل ارتفاع دارد. به هیچ چیزی نمیماند.
طهران، شهر طهرانیها بود. تهران، شهر فرنگ (از همه رنگ) است.
طهران مردم داشت. تهران تودهای از مردم دارد.
طهران دارالفنون داشت. تهران البته دانشگاهها دارد.
طهران مرد از بس که جان نداشت. تهران در حال مردن است از بس که جان و جا ندارد.
چهلپنچاه سال زمان برای اتفاقِ تبدیل تهران قدیم به تهران کافی بود. چهلپنچاه سال. برای من البته ثانیهای با جایگزینی «ط» با «ت».
“آی تهران… شهر من…. آمدهام به دیدارت!”
تهرانِ فردا را هرگز ندیدهام. دوست ندارم چیزی از آن بدانم یا بشنوم. اینبار اتفاق سریعتر از قبل روی خواهد داد. چهلپنجاه سال برای اتفاقهاست. برای تهران باید به دنبال واژهای نو باشم تا بتوانم به کمک آن بعد از استحالهی جدیدش، انبوهی از تغییر و تحولات را در کوتاهترین زمان ممکن بیان کنم. “آی دِهران… شهر افسانهای من! پدر و پدربزرگات به تاریخ پیوستند، تو لااقل نغمهای خوشتر برای شهروندانات ساز کن! نمیتوانی؟”
Fifteen Minutes of Fame
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal شنبه ۲ دی ۱۳۸۵کمی بیش از یک سال است که نوشتن در اینجا را شروع کردهام. وقتی به نتیجهی این یک سال نگاه میکنم چیز زیادی پیدا نمیکنم، فقط یاد نقل قولی از اندی وارهول میافتم که طبق آن، در دههی شصت میلادی از حق عموم برای کسب “۱۵ دقیقه شهرت جهانی” در آینده سخن گفته بود. حالا در آستانه سال ۲۰۰۷ میلادی، با رواج وبلاگنویسی و به وجود آمدن شخصیت مجازی افراد در فضای اینترنت با گسترهی جهانی، پیشبینی وارهول به واقعیت نزدیکتر شده است. میماند مانع نسبتاً مرتفعی بر سر راه به نام زبان که باید به فکر پریدن از روی آن باشیم – یا حداقل باشم.
شروع با بلاگر بتا
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal شنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۵هر چه منتظر دعوتنامهی گوگل ماندم تا من را به عنوان یکی از مشتریان سابقاش در بلاگر، به بلاگر بتا دعوت کند، به نتیجهای نرسیدم. خودم دست به کار شدم و بدون تغییر نشانی، اسبابکشی کردم آمدم به بلاگر بتا. حالا کارم خیلی راحتتر شده و بهانههایم برای ننوشتن کمتر. خانهی جدید امتیازهای فراوانی دارد. حداقل وابستگیام را به دانستن «زبان نشانهگذاری اَبَرمتن» برای نوشتن و تغییر اجزای صفحه کاهش داده است.
همهی این تغییرات و افزوده شدن کامنتدانی هالوسکن، با کمک آقای Digizen مهیا شد. از او ممنونم.
پایان ِ نامهی تکلیف؟
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal جمعه ۷ مهر ۱۳۸۵«اگر به ناگهان نباشم همه جا لابد هستم جایی همین دور و برها.» ه. گلشیری
مدتیست که نیستم همهجا. چیزی در حد دو ماه. آمدهام «اینجا» برای بهسرانجام رساندن تنها کاری که از هفتسالگی بدان اشتغال داشتهام. تحصیل. باید پروندهای را که -البته با یکی دوسال ارفاق- نزدیک به بیستسال از گشوده شدنش میگذشت به ناگهان و در فرصتی محدود مختومه میکردم. دادگاهی برای بررسی پروندهام در آخرین روز تابستان تشکیل جلسه داد و بعد از نشستی یکساعته و کسب اطمینان از اینکه من در عمل به «تکالیف» کوتاهی نکردهام، پرونده را مختومه اعلام کرد. تحصیلِ تکلیفیام در «اینجا» تمام شد.
حالا مشکلم این شده که وقتی بازگردم «آنجا»، دوباره پرونده مفتوح دیگری را در مقابل خواهم داشت و دوباره همان تکالیف و فراز و نشیبهای قبلی برای مختومه کردن. عمل به تکالیف بخش جداییناپذیر از زندگیام شده و ترجیح دادهام در برابر زورگوئیهای مستبدانهاش سکوت اختیار کنم. فعلاً همین دور و برها هستم.
IRAN
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal شنبه ۱۴ مرداد ۱۳۸۵
عید شما مبارک
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۸۴امسال پس از پارسال، دومین نوروزی خواهد بود که آنرا به دور از پدر، مادر و برادرم – بدور از ایران – جشن خواهم گرفت. تبریک نوروزی امسالم را با ارسال تصویر زیر برای همه ی آنانی که ای-میلی از آنها در دسترس داشتم، انجام دادم. ممنون از حسام.
سال نو بر همه انسانهایی که نوروز را جشن می گیرند مبارک.
این هم یک لینک نوروزی.
طرح ِ نوشته های آتی
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal دوشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۸۴هر چند که در مورد خط مشی و محتوای مطالبی که قرار است در این وبلاگ منتشر کنم، محدودیتی برای خود قائل نشده ام ولی - فعلاً - تصمیم بر آن دارم تا حد امکان از پرداختن به مسائل روز و مطالبی که تنها در یک دوره زمانی محدود “خواندنی” تلقی می شود، پرهیز کنم و به جای آن بیشتر به طرح مباحث تئوریک در محدوده کلی هنرها و بویژه معماری بپردازم. این تصمیم به معنی عدم پیگیری تحولات و اخبار روزمره نیست، بلکه بیشتر از زودگذر بودن این نوع تحولات ناشی می شود و برای کسی که قصد به روز رسانی مداوم محتوایات وبلاگش را ندارد، پرداختن به مسائل “داغ” و “تازه” می تواند کار بیهوده ای باشد و چه بسیارند رسانه هایی متعددی که بصورت حرفه ای در طول شبانه روز به این کار اشتغال دارند. شاید یکی از ویژگیهای مجلات فرهنگی، هنری، سینمایی یا یک مجله تخصصی معماری این باشد که محتوای این نشریات علیرغم اینکه در گذر زمان، دیگر “تاره” محسوب نمی شوند ولی خصوصیت “خواندنی” بودن را برای همیشه حفظ می کنند و خواننده می تواند از تک تک شماره ها و نسخه های چاپ شده آنها مجموعه ی ارزشمند جمع آوری کند و در آینده نیز بر حسب نیاز خود به “آرشیو” مطالب جمع آوری شده رجوع کند. هدف من هم تا حدودی رسیدن به این نقطه است که آرشیو “طرح نوشته” بایگانی مطالبی باشد که همیشه “خواندنی” هستند و از تلنبار شدن این طرح نوشته ها، ذره ذره کلیتی بوجود بیاید که در آینده هیچ یک از اجزایش به دلیل موضوعیت نداشتن، نادیده گرفته نشوند. البته این تنها هدفی است که من قصدِ دنبال کردن آن را دارم و می دانم این نگرش با تعریف رایجی که از وبلاگ نویسی وجود دارد، سازگاری ندارد!
تجدید نظر
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal شنبه ۱۷ دی ۱۳۸۴دیشب در حین خواندن بعضی از وبلاگهای فارسی که همیشه به آنها سر می زنم، با کلیک بر روی چند لینک بهم مرتبط، به دنیای جدیدی هدایت شدم و با نوعی از ادبیات وبلاگ نویسی آشنا شدم، که خواندنش و دیدن واژه های بعضاً ناپسند به کار رفته در آن، برایم عذاب آور بود. نویسنده ای در مقام پاسخگویی به نویسنده دیگر بر آمده بود اما این پاسخگویی بیشتر به تحقیر طرف مقابلش می مانست تا پاسخی منطقی و روشنگرانه به او. می دانید، دلم لحظه ای گرفت و ترجیح دادم که از این پس در مورد لینکهای کنار صفحات کمتر کنجکاوی بخرج دهم و کارم را به همان چند وبلاگ ثابتی که روزانه مطالعه می کنم، خلاصه کنم. خوشبختانه همشهریهای وینی وبلاگهای خواندنی ای دارند. به گونه ای می نویسند، که همیشه منتظر خواندن پستهای جدیدتر و مطالب تازه ترشان هستم.
در آستانه
نوشته شده توسط نصیر زرین پناه | personal چهارشنبه ۷ دی ۱۳۸۴در شبی زمستانی، و در زیر بارش منقطع دانه های درشت برف، پیرمرد سپیدمویِ سرخ جامه، با کلاه بلند و آویزانش و انبانی پر ازسوغات، بر بالین کودکان هم کیش اش حاضر شد و با آنانی که در آن شب مقدس در کنار پدرها و مادرهایشان به شکرگزاری پرداخته بودند، از راز دانه ای سپید برف سخن گفت و از افزوده شدن سالی نو، به سالیان عمر مسیح خبر داد. دو هزار و پنج سال از سالروز تولد او گذشت.
تعطیلات کریسمس و سال نو میلادی مدتی است که آغاز شده. اگر چه که نمی توانم شور و شوق نهفته ی مردم در این روزها را -بخاطر تفاوت فرهنگی ام با آنها- بخوبی درک کنم، اما هیجان عمومی و حس جاری شان را لمس می کنم و از نشانه های موجود در رفتارشان، از خریدهای ویژه عیدی شان، از بازارهای متراکم پر از جمعیت شان، از تبریک گفتن های کوچه و خیابان شان، از لبخندهایی که بر لبهاهاشان و تزئیناتی که بر گذرهاشان نقش بسته، از برنامه های مخصوص تلویزیونی شان، از همه و همه اینها به وجود اتفاقی بزرگ در دلهایشان پی می برم. اتفاق بزرگی که برای ما در اسپند ماه آغاز و به نوروز ختم می شود، برای عده ای هم اکنون در حال روی دادن است.
اتفاق بزرگ مردم تا دو سه روز دیگر ادامه خواهد داشت. در آستانه به تماشا باید نشست
